أخبرنا أبو ياسر بإسناده عن عَبْد الله بن أحمد: حدثني أبي، حدثنا ابن نمير، حَدَّثَنَا حَدَّثَنَا فُضَيْلٌ يَعْنِي ابْنَ غَزْوَانَ، قَالَ: سَمِعْتُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ كَرِيزٍ قَالَ سَمِعْتُ أُمَّ الدَّرْدَاءِ قَالَتْ: سَمِعْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ يَقُولُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: إِنَّهُ يُسْتَجَابُ لِلْمَرْءِ بِظَهْرِ الْغَيْبِ لأَخِيهِ فَمَا دَعَا لأَخِيهِ بِدَعْوَةٍ إِلاَّ قَالَ الْمَلَكُ وَلَكَ بِمِثْلٍ " أخرجه أحمد في مسند أم الدرداء، مسند الصحابة ص 6495.. أسد الغابة، كتاب الكنى من النساء : 23.

1- ئوم ده‌ردا ئه‌و ئافره‌ته‌ خواناسه‌یه‌ كه‌ له‌ناو هاوه‌ڵه‌كاندا ناوبانگی به‌ پارێزكاری ده‌ركردبوو، ئه‌م هاوه‌ڵه‌ به‌رِێزه‌ ده‌فه‌رموێ: له‌پێغه‌ممه‌ری خوام بیست سلاَوی خوای لێ بێ كه‌ ده‌یفه‌رموو: ئه‌وه‌ی له‌پاش مله‌ دوعا بۆ برایه‌كی بكات خوا دوعاكه‌ی گیرا ده‌گات، هه‌ر دوعایه‌ك بكات بۆ براكه‌ی فریشته‌كان ده‌ڵێن: خوایه‌ بۆ خۆیشی به‌وێنه‌ی ئه‌و دوعایه‌..
واته‌: ئه‌گه‌ر تۆ بۆ برایه‌كت له‌پاش مله‌ پارِایته‌وه‌ و دوعای خێرت بۆ كرد، فریشته‌كان هه‌مان دوعا بۆ تۆ ده‌كه‌ن، و له‌خوا ده‌پارِێنه‌وه‌ چیت بۆ ئه‌وان داواكردووه‌ ئه‌وه‌ش به‌تۆ ببه‌خشێت..